شهید محمود اکبری زارع

🔈

در هفت سالگی قدم به مدرسه نهادی. گردونه زمان می‌چرخید و سال‌ها آمد و رفت. دوران ابتدایی را سپری کردی. یک روز هم آمدی خانه، نوجوانی که در اولین بهار زندگی‌اش بر سجاده بندگی نشسته بود. آمده بودی تا بگویی می خواهی به حوزه بروی. پدر با لبخندش، رضایتش را اعلام کرد. در مدرسه علمیه «حاج سلطان» ثبت‌نام کردی و قدم در راهی نهادی که پایانش نور و برکت بود. پنج سال در آن حوزه درس خواندی. وقتی پدر در آن لباس تو را دید، در پوست خود نمی‌گنجید، تاجی سپید از کرامت بر سر نهاده بودی. سال 1364 بود که تصمیم گرفتی برای ادامه تحصیل به خوانسار بروی و در محضر حضرت آیت الله «ابن‌رضا» زانوی ادب بزنی. مدتی در حوزه علمیه خوانسار درس خواندی.

در آن سال‌ها رقص مکعب‌های چوبی را دیدی که بر دوش پروانه‌ها تا خدا می‌روند. تصمیم گرفتی تا از قیل و قال مدرسه رها شوی و تن به خاک جبهه دهی. در بسیج ثبت‌نام کردی و بعد از گذراندن آموزش‌های نظامی در سپاه پاسداران مشغول به خدمت شدی. می‌گفتی مهم نیست در حوزه باشم یا در سپاه، هر کجا که باشد خدمت‌گذار این نظام هستم. یک روز از روزهای حماسه، غم سنگینی بر دلت نشست. برادرت قاسم، خونین‌بال به دیار افلاکیان پرواز کرد. می‌دیدمت که در تشییع جناز‌اش چه بی‌قرار شدی.

دیگر تو ماندی و یاد آن پرستوی جنوبی. تحمل نیاوردی، هوای شهر بس دلت را تنگ کرده بود. هوای جنون در سرت افتاد. تو در جبهه در سمت تخریب‌چی تن به میدان مین سپردی تا معبر از عشق را تا خدا باز کنی. سرانجام در 10/11/1365 خاک شلمچه از خونت تبرک یافت.