غذای روح
صبح ها قبل از این که به سر کارش برود، قرآن می خواند. یک روز قرآنش را خواند و لباس هایش را پوشید تا به محل کارش برود.
گفتم:«نمی خواهید صبحانه بخورید؟» جواب داد: «وقت ندارم، دیر شده است.»
گفتم:«خوب شما قرآنتان را می توانید در محل کارتان بخوانید و آن وقتی را که برای خواندن قرآن می گذارید، صبحانه تان را بخورید.»ایشان در جواب حرفم گفتند:«صبحانه غذای جسم است ولی قرآن غذای روح است»
و به محل کارشان رفتند.